sa puso ay nakatusok
tila ba isang kris
na gamit pa ng ating
mga ninuno.
mga luha sa mata
ay hindi na tumila
parang dike sa isang lawa
na punung-puno
parang di mauubusan.
kinapa ko ang aking tiyan
may kakaibang nararamdaman
anak ko ay wala na
nilaglag sa sinapupunan.
sino ngayon ang may kasalanan?
ginipit ako.
ngunit sino pa ang ituturo
tapos na,
siguro nga,
para sa kanila.
wala na ang magdadagta
sa mabango nilang pangalan
binawela at itinapon
sa kung saang sukal
ay hindi ko alam.
ang tanging nalalaman
sa pag-iisa,
pag-pikit ko sa aking mga mata
naririnig ko siya
umiiyak, nagpapatahan
hindi ko matiis,
marahan,
tahimik,
sinundan ko ang panaghoy
ng aking bunsoy.
indio
December 1996
No comments:
Post a Comment